...روز دلتنگی

زیر باران

mahaa — Fri, 06 Nov 2009 15:58:18 GMT

امروز من چتر نداشتم.هیچ جا هم قدم تند نکردم.زیر سایبانی هم نخزیدم.

توقفی نبود...

زیر باران بودن، سهم من از هوای این زندگیست.

عادت کرده ام...

آخر،

باران

در درون آدمیست که می بارد.

نرگس هایی که تشنه اند

mahaa — Wed, 28 Oct 2009 10:56:18 GMT

شیعه بودن خیلی قشنگ است.فقط...

باید مقابل صحن طلای امیر امومنین(ع) در نجف، آفتاب نزده ، نشسته باشی و کبوترانی را که بی هیچ واهمه ای از آدم ها راه رفتن روی زمین صحن را به پرواز ترجیح می دهند ببینی و باور کنی...
وقتی فاصله بین الحرمین را در کربلا، برهنه پا طی کنی و دو چشم زینب (س) شوی بر روی تل و میان خیمه گاه و مقتل، الا جمیلا ببینی...
کاظمین باشی و اذان از روی گلدسته ها نوازشت کند و خوشحالی نرمی توی دلت پخش شود.سامرا بروی و بغض ضریح شکسته را بباری.
شیعه بودن خیلی قشنگ است،فقط یکی را...آخری را ، او را ، کم دارد.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

- - - - - -

پا نوشت/

دایی آمده دنبالمان.کنارم ایستاده.بیرون دایره شلوغی آدم هاییم.انگشت اشاره اش را می گیرد روی گونه ام زیر قطره اشکی که نشده قورتش بدهم.می گوید دختر این آب چیه؟ نکنه اونجا چشمت تیر خورده سوراخ شده؟ می گویم دایی ظرفم سر ریز شده.می گویم هیچ نمی دانستم در چه بهشتی بودم.چقدر دلتنگی اینجا را کردم.حیف.حالا یکباره دیدم اینجا زندگی مثل همیشه خاکستری رنگ آغوشش را برای بلعیدنم باز کرده.هیچ کدام اینها را به دایی نمی گویم.فقط سعی می کنم بخندم.چمدانم را پشت سرم می کشم و در صندوق عقب ماشین دایی را باز می کنم.

در انتظار طلوع

mahaa — Fri, 16 Oct 2009 06:08:18 GMT

تو فرض کن بر یک بام ایستاده ای و غروبی را می بینی.یکی هم آن سر دنیا، غروب بعدی را می نگرد و دیگری به بامی دیگر، غروب دیگری را...گویا هزار هزار غروب در عالم باشد.هزار خورشید، پشت هزار کوه ،پنهان شود و سرخی تازه ای به آسمان بپاشد.

من همه اش فکر می کنم واقعیت هم همین است.که غروب ،جز تعدد معنوی، تکثر عددی هم دارد.

و بعد خوبتر که فکر می کنم، می بینم تمام غروب ها، همه شان، در یک نقطه از دنیا، یکجا ،جمع می شوند.احساس می کنم بعد،آنجا، غروبش سرختر، دلتنگ تر، بی تاب تر است. شاید همین باشد که عاشق ساکن آن سرزمین، هر غروب، جان بدهد.درست مثل ماهی که توی ساحل افتاده باشد.و ماهی دلش نخواهد غلتی بزند و بیفتد توی رود که باز رودش هم...و فکر می کنم آنجا، هیچ وقت ،خورشید طلوع نمی کند.هوا همیشه یک قدم مانده به تاریکی است.ارغوانی خون آلود...فکر می کنم آنجا ،تشنگی را لای فرمول های شیمیایی آب کرده اند و این شده که آبها به جای سیراب کردن، عطش می سازند.فکر می کنم آنجا ،توی رودخانه هایش، عطش جاری است.باران عطش می بارد و ابرها ،باردار تشنگی اند.فکر می کنم سنگ های سرزمین اش را که بشکافی قلبی را ببینی که می تپد.فکر می کنم خیزران ها بی اندازه افتاده اند و درخت ها خم شده اند و سر درخاک فرو برده اند.من آن سرزمین را ندیده ام اما به حتم باید چنین باشد.

سرزمینی که تمام غروب ها را یکجا دارد...تمام غروب های سرخ را.

آب هویج ات را سر بکش.

mahaa — Sat, 10 Oct 2009 14:30:18 GMT

یک روزی که بی نهایت خسته ام.و البته شاید بهتر باشد بگویم آزرده خاطرم.فراوان.از چه؟ بگذریم که اسباب کدروت خاطر، یادآوری اش هم،آدم را آزرده تر می کند. و اصلا چه سود؟ فقط همین که دلم بد جور می پیچید.منظور از دل، آن بالایی است.باز به همان صفت آرمانگرای همیشگی متهم شده بودم ( و این البته از هزار فحش ناموسی هم بتر است امروزها)و اینکه باید سرخم کرد که زندگی جز این تکرار ناخوشایند چیزی نیست و تو هم مها، دهان گشادت را ببند و زر نزن که نه.که اصلا اگر ما مبتلاییم،ما خرابیم،تو! تو آغازش کردی.آدم چکار می تواند بکند؟ واقعا منظور بزرگی در حرف های امروزم نبود.می گفتم آن چند حلقه هویجی که برایتان از شب قاچ کرده ام و دارم مدام برنامه می ریزم که بیاییم و سلیقه تغذیه مان را عوض کنیم، با عشق گاز بزنیم.که ای بابا،خواهر این مشکلاتی که الان ما داریم همه اش سوغاتی است و هیچ نیست در برابر آنچه در پیش روست.

نمی گفتم به به ،چه زندگی صورتی خوشرنگی و وای چه صدای خوش الحان بلبلانی که از نزدیکی ها به گوش می رسد.لعنت به من اگر هنوز اینقدر متوهم به زندگی نگاه کنم. و شما نمیدانید که توی دل صاب مرده ی من روزانه چه غوغاهایی به پاست و از تمام آنها شاید یک قطره اش را نشانتان می دهم و باز قسم که خود اصرار می کنی.که بگو که بگو...لعنت به من اگر باز خام دلسوزی های تابندار نشوم.

با شما هستم.آخر چه تان است؟ با خودم هستم.آخر چه م شده؟ یعنی که چی؟ بلد نیستیم بخندیم،بلد نیستیم صورتمان را چارخانه قرمز و سفید کنیم و داد بکشیم تراختور...بلد نیستیم چرا ذات شاد بودن را زیر سوال می بریم؟ چرا پای فلسفه ی همیشه در ابهام زندگی را پیش می کشیم؟ ها؟ها؟!! ...ما شده ایم آنچه که می خواستند.موجودات جاذب غم و غصه.که وقتی رندان مست شجریان هم گوش بدهیم غصه ی زندگی توی دلمان بریزد! نه آرامشی که بهش نیاز داریم.فهم و آگاهی غصه نمی آورد.درد می آورد.و درد را نمی کشند.اصلاح می کنند.

دیدید؟ باز هم گفتید آرمانگرا.گفتید متوهم. خیالی نیست.

همان وقت که توی اتاق کار بهم امر شد که زر اضافی نزنم،همان لحظه گفتم خدا...گفتم خدا! و باز راهی غار تنهایی خودم شدم تا کتابی ورق بزنم و فراموش کنم زخم زبان هارا.ریحانه آمده بود تبریز.بهم زنگ زد 10 دقیقه بعد، کنارم بود.کلی خبر خوب داشت از زندگی اش که بعد از سال ها رو به سامان است.سنا از جلوی پیتزا فروشی که من و ریحان توش داشتیم ناهار می خوردیم رد می شد.شانسی.زنگش زدیم و یک تکه از پیتزا را مهمانمان شد.و بعد گفت پاسپورتش جور شده و همسفرمان خواهد شد.سربازی نداشت خب و اینکه جور شده کلی خبر خوب بود.کار تصویر سازی سمانه توی کیهان بچه ها چاپ شده بود.شب، پشت تلفن جیغ و ویغ کردیم و سنجاب ها را صدباره خندیدیم.منهم چند تا از داستان های انیمیشین کودکی که اخیرا نوشته ام و قرار است کار شود را تعریف کردم.همان دکه روزنامه فروشی.برای خودم و اتی بستنی شاتوتی خریدم و آوردیم قصه را بلند بلند با هم خواندیم.یاد بچگی هامان افتادیم و یاد تل کیهان بچه ها و سروش کودکان و پوپک هایی افتادم که مامان هیچ جوره نتوانست راضی ام کند که بدهد به نمکی.

شوخی شوخی، نرم نرمک، به سختی و با نهایت سختی و حتی بیش از این، آن زمان ها که از فشار موجود یکهو آرزو می کنم که صبح بیدار نشوم،آن زمان ها که فکر می کنم دیگر همه چی به پایان رسیده و زندگی نکبتی...زندگی همین است.اگر شما به این می گویید توهم،باشد ، باشد من این توهم را با حقیقت های به درد نخور و پوسیده ی خیلی ها عوض نمی کنم.

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

برای تو دختر خوب: یک شبی اس ام اس دادی که اگر خودکارت قد یک جمله جوهر داشت برایم چه می نوشتی و من گفته بودم...خب خودت می دانی چه گفته بودم.و تو گفته ام را تایید کردی.به جد یا به تعارف نمی دانم.این روزها که نیستی دلم می گیرد.واقعیت اینست که من مثل فرناز و ناهید صمیمی و شنوای حرف های دلت نبودم.شاید می شد که حرف هایت و کارهایت باب میلم نباشد. و این خیلی طبیعی بود.همکاری با تو برایم لذت بخش و مفید بود.اما رفتنت را نمی پسندم.تمام صبحانه ها و پیاده روی ها و کاربلدی ات را...هرجایی؛ همان آرزو را برایت دارم.

روزگار غریبی است، نازنین

mahaa — Wed, 30 Sep 2009 11:07:18 GMT

+ اگر مخاطب قدیمی چلچراغ بوده باشید، حتمی این را به یاد دارید.

+ یادتان نبود؟ رسم دنیا هم همین بوده و هست...عزت زیاد.

+ ما با تو زندگی را گریسته ایم! حرفی در جایی، برای کسی.

300

mahaa — Mon, 28 Sep 2009 10:01:18 GMT

هفته نامه آذرپیام بعد از روزنامه سرخاب، دومین رسانه مکتوبی است که قلم زنی های مرا قابل چاپ دانست.راستش تا وقتی که سردبیر روزنامه سرخاب در وبلاگم، کامنت نگذاشته بود، از وجود چنین موسسه ای (بنیاد فرهنگی طوبی) بی خبر بودم حتی آدرس موسسه را هم تلفنی از سردبیر گرفتم.

من، قسمتی از موفقیت این موسسه را مدیون برخورد خوبشان با تازه واردها می دانم و استقلالی که برای اشخاص در جهت گیری ها و نوشته هایشان قائل هستند. خب لزوما این جهت گیری ها از افکار شخص سرچشمه می گیرد و بنیاد با اینکه ظاهرا به سمت فکری و البته سیاسی خاصی متمایل است، لیکن حضور افراد تنها با شرط حکمفرمایی اخلاق را با هر گونه تمایل و خط فکری از چپ و راست و مستقل، پذیراست.بعدترها به پاتوغ دعوت شدم.جمع صمیمانه ای از هیئت تحریریه و طوبایی ها.طوبایی ها مجموعه ای از افرادند که به نوعی با بنیاد در ارتباطند.حالا این ارتباط می تواند کاری باشد و می تواند تنها،مخاطب رسانه های بنیاد باشد.بعد از همان جلسه سردبیر هفته نامه، ازم دعوت به همکاری کرد.رقابت جالبی بین دو سردبیر روزنامه و هفته نامه وجود داشت.به نظرم اولین مطلب من در آذرپیام، داستان کوتاه "زنده گی" بود که البته به صلاحدید سردبیر "ه" تعمدی من در عنوان حذف شده بود.همکاری من با بنیاد در هر مقطعی به تناسب برنامه کاری و تحصیلی ام ، شکل خاصی به خود گرفته است.از یک نوسنده تا نوشتن وبلاگ داخلی مجموعه و سردبیری خبرنامه داخلی بنیاد (الان آقای ناظمی دارد می گوید از شماره بعدی چه خبر؟!!) و البته این اواخر بنابه دلایلی از جمله مشغله کاری و اثر ناخوشایند جریانات بعد از انتخابات بر رسانه ها ،این ارتباط کمرنگ شده.اما نمی شود برای شماره سیصد آذرپیام، بازهم دلایل را بهانه کنم و چیزی ننویسم.دوست دارم قبل از یادداشت از طوبایی ها تشکر کنم و بابت مدتی که همراهی صمیمانه و بی منت شان را تجربه کرده ام،بابت حضور مثبتی که در زندگی ام داشته اند، سپاس شان گویم.

سید قاسم ناظمی، معصومه سپهری،فرهاد باغشمال، نقی فرشباف،روح اله رشیدی،حامد حامدی،علی آقایاری،حکیمه عوض پور،فرشید باغشمال، مهدی شیرازی فر،پیمان پاسبانی،معصومه سجودی و ... قلم تان همواره سبز،همواره آزاد ، همواره متعالی.

باشد که دوستی حلقوی مان مستدام گردد...

کشف کردن گنج ها،با هر عیار و اندازه ای،لذت دارد!

اگر بخواهم در جایگاه یک منتقد برای شماره سیصد نشریه آذرپیام چیزی بنویسم کم مطلبی نخواهد بود.این بحث ها و حرف ها را بارها با سردبیر و مدیر مسئول و هیئت تحریریه ساعت ها نشسته ایم و گفته ایم.پاتوغ هایمان هم بر همین مبنا برپا شده است. البته نقد آذرپیام ،در واقع نقد خودمان است نه نقد دیگری.اما می خواهم این یادداشت را با رویکرد متفاوتی از همیشه بنویسم.سیصد شماره از یک نشریه محلی آنهم با چهره های جوانی که در زمان خود ناشناس اند، ارزش دارد.این سیصد حرف داشته که ماندگار شده است.که در هجوم گردباد حوادثی که همیشه اطراف فرهنگ مملکت ما چرخیده و الحق که خطرناک بوده،قامت راست کرده و محکم ایستاده است.اینها را سیصد می گوید نه من.من اگر بخواهم بگویم از سیصد، بی گمان می نویسم موکت طوسی، کاغذ دیواری های گلدار سبز مه گرفته و کرکره هایی که نور را روی شمعدانی های پای پنجره هدایت می کنند. می نویسم صداقت و پاکی که روی پله های پیچ خورده دفتر بالا و پایین می رود و می ماند. می نویسم معرفتی که پشت در اتاق ها، منتظر نمی ماند و آسوده روی صندلی های سرخ جا می گیرد.می نویسم اینجا خودت باش که بودی و ماندی.سهم من از سیصد نوشتاری ممکن است به تعداد انگشت های دست هم نرسد. چند تا داستان کوتاه و چند یادداشت و چند گزارش.اما سهم من از آن دفتر و رنگ ها و صمیمیت ها چیز بزرگتری است.یافتن های مکرری که از زندگی بدست آوردم.بگذارید بگویم.بگویم تمام افرادی که در آن دفتر خانگی رفت و آمد دارند.تمام آنها که سیصد را نوشته اند و پرداخته اند و مواظبش بوده اند،آنها که دوستش داشته اند، گنج اند.و کشف کردن گنج ها لذت دارد.

صدات کردم،آنجا بودی.

mahaa — Sun, 13 Sep 2009 20:37:18 GMT

صد آیه و به هر آیه ای چندین عبارت.چقدر می شود ترا صدا زد و عشق ورزید و تو باز هم همه ی اینها نباشی و در اوج بدرخشی.باز دست نخورده چون ستاره ای در آسمان بی نهایت دور باشی حال آنکه کنار گوشم زمزمه کنی مرا بخوان...مرا به نام بخوان.می خوانم صد بار و صدها بار و هیچ باری نه یک عبارت و نشانه.

این یک رسم کوچک عاشقانه است که صدا بزنی و هیچ برای گفتن نداشته باشی.صدا بزنی برای اینکه ترنم نام اش دلت را بلرزاند.صدایت زدم و در هر بار دلم لرزید.لرزید که چگونه عصیانت کرده ام و تو اینگونه مرا رام خود کرده ای؟ چگونه قید و بند شکسته ام و اینگونه اسیر توام؟ چگونه با اینکه برای توام، با تو نبوده ام؟ این، اشک، نمی آورد؟

حالا بعد از یک معاشقه طولانی، حالا که دلداده ات گشته ام باز مرا به دنیا می فرستی و امرم می کنی به زیستن؟ چگونه بعد از مفارقت با تو رفیق دیگری شوم؟ موانست ترا کجای دلم پنهان کنم که انس دیگران سرخورده ام نکند؟ اگر قرار بر این بود چرا آنهمه دلبری کردی؟ چرا جان مرده ام را حیات بخشیدی؟ چرا روح زخمی ام را التیام دادی؟ چرا سائل ات را رد نکردی؟ چرا به دلش بذر امید پاشیدی؟ فریاد اضطرارش را تنها تو شنیدی؟ چرا اسرارش را تو دانستی؟ چرا تو فهمیدی اش؟ چرا مجنون اش نخواندی؟ چرا برای عصیان سیلی اش نزدی؟ چرا به آغوشش کشیدی و اشکشش را ستردی و بر پیشانی اش بوسه زدی؟ آی.آی.

آی که عیب ام پوشاندی و حسن ام نمایاندی حالا من چه کنم؟ اینقدر بودن تو خوب بود که بدی کوچک همیشگی دنیا زیادی تو چشم می زند.یادم رفت.یادم رفت از تو بپرسم رسم زیستن را.

کمی، کمی مدارا، مهلت ام دهید خلایق خدا...

به کجا چنین شتابان؟

mahaa — Fri, 04 Sep 2009 23:25:18 GMT

باید بروم از سوپر شیر بخرم.به سرم می زند کمی بچگی کنم.از تمام روش هایی که به ذهنم می رسد همین قابل تر است که پله های در ورودی تا پیاده روی مقابل در را جفت پا بپرم.دامن مانتویم را با دست هام می گیرم و می پرم.شب است و به حساب من نباید کسی این اطراف باشد ولی احتمالات من همیشه درست از آب درنمی آید.درست مقابل چهره ی پسری یکهویی فرود آمده ام.

با ورود به عصر جدیدی از پیشرفت و دنیای مدرن، تغییر قالب زندگی در جهتی اتفاق افتاد که توجه به ظواهر بر سایر جلوه ها پیشی گرفت.گویا همه در سربالایی دستیابی به ایده آل ها، از تمام آن تنها تصویرسازی و پوسته اش را انتخاب کردند.برنامه های زندگی شان را برای این منظور تنظیم کردند.کم کم رقابت سختی آغاز شد.مصرف جای تولید و تکرار جای خلاقیت را گرفت.تلاش و تکاپو بالا گرفت اما آنچه در این میان از یاد رفت دلیل این تلاش و تکاپو بود.ارزش ها و اصالت ها در بیراهه ی خاکستری "توهمی از حقیقت" ، بیرنگ شد.انتظارات و توقعات بیهوده با شتاب غیرقابل وصفی جای نیازهای اساسی بشر را گرفت و بدین گونه، تصویر زننده ای از زندگی خلق شد که هر روز سخت تر می شد به آن نزدیک شد.آدم ها مجبور شدند تعریف خودشان از خوب بودن و لذت بردن و در آرامش بودن را عوض کنند تا در کابوسی که هر روز بیشتر سنگینی می کرد ، کم نیاورند.کافی نبود.حالا دیگر باید خودشان هم ظاهرسازی می کردند.اینبار نوبت خود انسان بود تا پوسته ای مصنوعی برای خود بسازد و درون خود بی خیال و شادش جا بگیرد که در غیر اینصورت فشار ناگزیر زندگی او را از پا می انداخت و از دایره اجتماع به کناری وانهاده می شد.آگاهی لای صفحات کتاب ها جا ماند و زیر خروارها خاک،پنهان شد تا با وجدان آسوده تری با اوضاع جاری روبرو شود.

اینطوری حقیقت زیر پوست شهر پنهان گشت و حال همه خوب شد،اما هیچ کس، هیچ کس باور نکرد...

چند ثانیه نگاهمان بهم گره می خورد.پسر زهره ترک شده.آب دهانش را قورت می دهد و عینکش را روی چشمانش بالاتر می برد.ابرو بالا می برم و قیافه ی حق به جانب می گیرم.تند می گویم ببخشید.چیزی توی دلش می گوید که می فهمم.یک چیزی تو همین مایه ها که لعنتی خوشحال،مرفه بی درده...یقه ی پسره را گرفته ام و کشانده ام کنار دیوار و یکریز از چیزهایی که خوره ی روحم شده اند و زندگی را برایم زهرمار کرده اند گفته ام و رسیده ام به اینکه آدم از بیچارگی ادای بچگی اش را در می آورد نه از سر خوشحالی.تا علی آقا شیرها را توی پاکت بگذارد نگاهم روی قفسه ای که سیگارها کنارهم چیده شده،قفل می شود و خیالاتم پایان می گیرد.لابد پسره تا الان رسیده به خانه شان...لابد.

پاورقی/

_ روزهایی که گذشت با خود کلی خاطره آورد و برد.چهل و یکسال پیش،نهم همین ماه رودخانه ارس، به درخواست اندک ماهیان سیاه کوچولویش،صمد بهرنگی را مهمان دائم خود کرد.همو که مزارش،گاهپناه دلتنگی هایم است.و باز نهم اش امام موسی صدر زندانی 31 ساله ی غفلت جوامع مسلمانان شد. مرد بزرگ که نگاه نویی از اسلام مهربانی و اسلام آزادی را رواج داد اسیر کینه و عداوت کوچک مردانی شد که دنیا را با او خطرناک دانستند.و افسوس که هشتم شهریور امسال،دکتر شفیعی کدکنی بار سفر بست و شتابان، به جز این سرا را، راهی شد.ترکیب اینها کنار هم شاید برای آدم ها با ذائقه ی این روزها خوشایند نباشد.برای من اما هر کدام دست مایه ای بود برای گفتن و نوشتن.نخواستم اما تلخی روزهایم اسباب بیابد برای سربازکردن.
_ از تمام ماه رمضان،منتظر شبی هستم که خداوند در آن سرنوشت بنده اش را بازنویسی می کند.هرچند محق نگاه ملامت باری هم از سویش نیستم.لیکن دیگر که را دارم؟ که را داریم؟

لک صمتُ، خدا...!

mahaa — Sat, 22 Aug 2009 14:43:18 GMT

چه خوب که شجریان ربناهایش را از ما نگرفت.چه خوب که رمضان حرمتی داشت و دارد که هیچ چیز دیگری نمی تواند آنرا خدشه دار کند.
وقتی دم سحر بیدار می شوی و می بینی چراغ های روشن خانه ها را از پشت پنجره ، وقتی همسایه ات ،دیوار آشپزخانه ات را می کوبد و در انتظار پاسخ می ماند، وقتی...
آدم ها پوست اندازی می کنند.انگار این ماه، یک جور بهار باشد.یک خدایی که مهربان تر از همیشه دم افطار نوازشت می کند،می بوسد و ترا تنگ در آغوش خود می فشارد.بعد تو تمام بغضی که نکرده بودی به کسی بگویی و حتی به خود خدا نیز، که دلت بس گرفته بود و غمین،حالا که خوب بچگی می کنی برای خالقت...دنبال فعل و فاعل و جمله های کامل نگردید.این ماه آدم شاعر می شود.وقتی توی هرم گرما، لیوان آب یخ جلو رویش باشد و لب نزند، خب این یک جور عاشقی است.وگرنه کدام منطق و دلیل و حکمتی می آید و تعبیر و تفسیر می کند این صحنه را...هیچی.
آدمی به امید زنده س.خصوصا این روزها.برای من اینطوریست که امید از عطش های لحظاتم جوانه می زند.توی همان ثانیه هایی که بعد سحری، چادر بسر رو به قبله نشسته ام که اذان بگوید و بخوانم نماز صبح را، نه، من که جزو آن عابدان شب زنده دار نیستم، زود برای اینکه بخوانم و بپرم توی تخت و بخوابم.لیکن همان چند ثانیه انتظار هم امید دارد توش.آن لحظه که دم افطار، لیله القدر های سوره، قاطی طعم خرما شود و تو آرزوی کوچکی را از نظر بگذرانی.اینها همه امید است.اشتیاق است برای ادامه دادن هایی که این اواخر دیگر نفس گیر شده.سخت شده.
رمضان ماه خوشحالی های کوچک نوستالوژیک است.حس های گرمی که فقط توی همین ماه مانده.تو فکر کنی هنوز همان ربنا...همان هلال ماه، همان خرما، همان اذان و همان مسجد و همان قرآن...کاش می شد بنویسم همان مادربزگ...
روزه دار، عاشقی ات قبول...نه برای من و زندگی ام،برای زندگی مان که خاکستریست دعا بکن.

جیب های کوچک ما

mahaa — Thu, 20 Aug 2009 13:02:18 GMT

ساعت 6 و 45 دقیقه است.ساک توی دستم سنگینی می کند.هوای گرم ترمینال مشهد دور سردرد تازه شروع شده ام می چرخد و بر پیشانی ام ساییده می شود.برای دهمین بار بلیط تا شده ی توی دستم را باز می کنم تا شماره ای سکویی که اتوبوس ساعت 7 عصر تهران قرار است آنجا باشد را مطمئن شوم.سکو خالیست.دوباره می روم سمت مردی که به گمانم راهنمای ترمینال است.می گویم به گمانم چون از هر سه سوالی که می کنم دوتایش را نمی داند و سر سومی شاید و ممکن می آورد.می گویم ساعت نزدیک هفته.شما مطمئنید که سکو را بهم درست نشان داده اید؟ اینجا نوشته هفت حرکته و هنوز هیچ...می پرد توی حرفم: ای بابا خانوم شمام که گیر داده اید و ول نمی کنید.اولین باره میاید ترمینال؟ اولین بارم نیست.آب معدنی سردم را سر می کشم.درد مثل تیغ تیزی از طول پیشانی ام عبور می کند.

ساعت 8 و 15 دقیقه است.دارم مردهای اطراف صندلی ام را می پایم.راننده اتوبوس تخمه بدست می آید تا تلویزیون قسمت عقب اتوبوس را که تصویرش پریده و مسافران دادشان به هوا رفته را درست کند.درست کند تا راحت تر بتوانند دلبری های الهام حمیدی را از جواد رضوی تماشا کنند.خون خونم را می خورد.یکبار با راننده سر دیر آمدنش درگیر شده ام.فهمیده ام که حالیش نیست با یک خانم چطور باید حرف زد.اینکه یک ساعت و ربع تاخیر در حرکت داریم کسی را انگار عصبانی نمی کند.معنی سوپر ویژه ی نوشته شده روی بلیط را هم فهمیدیم.نه ترمینال و نه راننده وظیفه شناسند و نه از جماعت کسی معترض و متذکر حتی...همه خوش و خجسته ایم.

به یاد می آورم دیروز را که مامور ترانزیت فرودگاه به خاطر یک دقیقه تاخیر(دقیقا یک دقیقه تاخیر) دو نفر از مسافران را مجبور به بازگشت کرد.جیب ام آنقدر بزرگ نبود و نیست که باز سوار طیاره شوم.چه بشود و اندوخته ام آنقدر اضافی باشد که قد بلیط یک سفر هوایی را بدهد.زحمت 12 ساعت راه زمینی را مجبورم به جان بخرم.مجبورم و فکر می کنم کرامت و شخصیت انسانی من به جیب ام ربط دارد.فقط و فقط به جیبم.بعد به خیل آدم های اطرافم نگاه می کنم و به بزرگی جیب شان و اقتصادی که جیب هایشان و جیب هایمان را دارد روز به روز ...

بزرگ تر می کند یا کوچک تر؟ کاری به جیب ندارم.شخصیت مان را می گویم!؟

پاورقی/

احساسات و طبع لطیف و دلتنگ نوشتها باشد برای موقع مناسبش.وقتی آدم هیچ جایی و هیچ گوشی برای شنیدن و نوشتن حرف نیابد، وبلاگش آش شله قلمکار بشود و مخاطب از دست بدهد.چه باک؟